Niels (2018)

Als de dag
z'n dag niet heeft

de zon  niet
door de wolken prikt

lacht jouw lach
in mijn gezicht

en word ik warm
en licht.



Mama

Rust (2018)

Rust, om
te omarmen,
lief te kozen

bij te schuilen,
uit te huilen

weg te dromen,
thuis te komen

op te laden,
bij te tanken

niks te doen
of aan te denken.



Annet

De winter zit erop (2018)

Afgedekt
komt weer tot leven

warmte
maakt de aarde dol

alles opent,
wil bewegen

kleuren slaan
vandaag op hol

tuin trompettert
luid victorie

geuren
barsten uit hun knop

schaterlachend
start de lente

want de winter
zit erop.



Annet

Verten (2018)

Ik heb
de verten lief

weidse akkers,
vrije velden

zeeën tot
oneindigheid

stil te wezen,
klein te 
voelen

één te zijn,
en zonder tijd.




Annet

Hoe werelden verkleinen (2018)

Ik ben 
niet goed
in afscheid

die laatste keer
nog zwaaien

haar oude wang 
raakt mijn gezicht

zijn koude handen
aaien

'k heb moeite
met hun ouderdom

hoe werelden
verkleinen

het loslaten
al in mijn hoofd

valt met mijn hart
maar niet te rijmen.



Annet

Tante Wil (2018)

Het rode twee-trap stoepje waarvan een groot deel van de gladde tegeltjes inmiddels los ligt of troosteloos op het grind eronder is beland, het grindpad dat tegenwoordig meer pad dan grind is, de voordeur met ernaast op de rode bakstenen muur de grote houten aangebrachte handgreep die haar steun moet geven bij het beklimmen van het rode stoepje; het hoort allemaal bij de entree van het huis van mijn tante Wil, de inmiddels tweeënnegentig jarige zus van mijn overleden vader die nog op zichzelf woont in een eengezinswoning in mijn geboortedorp Haren.

Als ik haar deze week bezoek ter gelegenheid van haar tweeënnegentigste verjaardag, en ik loop via het zijpad, het terras, de keuken en de gang de woonkamer in, zit ze zoals altijd in haar vaste hoekje bij het raam. Vanuit de stoel waarin zij zich dagelijks nestelt, dus ook deze dag, heeft ze alles wat ze nodig heeft binnen handbereik. Een stapel kranten die ze ongetwijfeld stuk voor stuk, bladzij voor bladzij heeft gelezen ligt bij de rechter stoelpoot op de grond. Op de hoek van de lage salontafel voor haar staat een glas water met ernaast een briefopener bovenop een 5 tal brieven. Een opgemaakt voorjaarsbakje met geurende hyacint bollen geeft kleur aan de bruine tafel met het donkere Perzische lopertje. Zo kan ik haar uittekenen. En niet te vergeten het opengeklapte pakje Stuyvesant sigaretten, de reclameaansteker en de volle asbak met de lichtbruine platgedrukte filter stompjes...

"Tante Wil, gefeliciteerd!" Ze duwt zich met haar pijnlijke rug uit haar stoel omhoog en komt krom lopend mijn kant op. "Blijf maar staan tante Wil, ik kom wel naar je toe" zeg ik nog. Ze blijft staan en zoekt evenwicht door zwaar met haar handpalmen te leunen op de leggers van de stoel. Ik sla mijn armen om haar broze lichaam, bijna bang om haar te breken, en raak verstrikt in het touwtje van haar bril. We moeten beiden lachen. "Geweldig dat je toch nog bent gekomen!", zegt ze en ze zakt met een van pijn vertrokken gezicht weer terug in haar stoel.   

Ik doe mijn jas uit en zet de verjaardagsmand met de voorjaarsbloemen, de versier kuikens en het toefje paarse tule op de eetkamertafel en werp een blik op de achtertuin die grenst aan het park. Ik hoor in gedachten kinderstemmen. Hoe vaak gingen we met de buurkinderen van de Berkenlaan niet even langs bij tante Wil, die altijd ranja en iets lekkers voor ons allemaal had, waarna wij het park in gingen, met door tante Wil in blokjes gesneden brood voor de hertjes, en een snoepje voor onszelf "om op te zuigen". Ik raak in mijmering verzonken. En als de hertjes, de eenden en de ganzen gevoerd waren speelden we verstoppertje tussen de rododendrons in het park totdat het tijd was om naar huis te gaan.  

Ze is zichtbaar blij dat ik ben langsgekomen en wijst naar het dressoir waar op een schaaltje 3 banketbakkers gebakjes me toelachen. "Kies maar een lekkere uit!" zegt ze en ze veegt met een grote geruite herenzakdoek langs haar mond. Terwijl ik alle deurtjes van het dressoir open klik op zoek naar schoteltjes, zie ik bakjes, vaasjes en pulletjes staan die ik nog ken uit de tijd dat ik als kind bij oom Jan en tante Wil logeerde. Alles is er nog, ze heeft, zo lijkt het, nooit iets hiervan weggedaan.

Ik hou van haar, mijn lieve tante Wil, al zoveel jaar, maar ik zie nu ook dat ze echt oud begint te worden en dat verdriet me. Ik heb moeite met de vergankelijkheid. Ik wil vasthouden aan wat er was en hoe het was. Immers, ze hoort zo bij mij, bij mijn leven, mijn jeugd, mijn volwassenheid, mijn 'nu'. Verder doet ze me in zoveel aan m'n vader denken, ze is in het heden mijn lijntje naar hem  Als ze me aankijkt met haar fletsblauwe ogen, zie ik hem, als ze spreekt, hoor ik hem, als ze lacht, grapt hij mee.
"Tante Wil, hoe gaat het met je rug?" vraag ik terwijl ik met een vorkje in de patisserie prik.
Ze gaat wat verzitten zodat ze met haar rug tegen het elektrisch kussentje kan leunen.
"Ach die rug, daar praten we niet over. Vertel es, hoe is het met de kinderen..?"   

Als ik die avond om 8 uur weg rij en ik zie in mijn achteruitkijkspiegel haar gebogen gestalte traag zwaaiend in de deuropening, kan ik de hele terugweg niet loskomen van de gedachte dat ook deze 'markante eik' eens zal omvallen. 



Annet



     
             

Eb en vloed (Annet 2018)

Eb mij 
als het leven
kwetsbaar, broos
en pijnlijk wordt

of als de dagen
donker, zwaar 
en eenzaam zijn

maar vloed mij
net zo lang 
tot er nog golven
krullen om mijn
lijf en geest

vloed mij 
tot de allerlaatste
spetter 
de kleinste korrel
zand heeft meegevoerd

en spat mij pas
uiteen, als ik,
na zeeën van 
geweest

de hartslag van 
de horizon beroer.


Annet

Fokko (2018)

Je bent niet
de vader 
van mijn kinderen

noch de man
met wie ik 
deelde de echt

geen feest
geen sluier
geen ring en geen "ja" 

zullen verbinden
dat wat wij 
nu zijn

maar we hebben 
gevonden
zonder te zoeken

we zijn gevormd
door 't verleden
te laten

we hebben gekozen
elkaar
te behoeden

en de kern
van elkaar 
te blijven raken.


  
Annet

Isé (2018)

Als ik naar je kijk
is de wereld 
niet meer daar

schrikt geluid
me niet meer af

voelen zorgen
minder zwaar

als 'k je 
in m'n armen wieg
liedjes zing
en troostjes bied

ebt alles wat mij
bezig hield
zachtjes weg,
m'n kleine lief.



Oma

Moederreflectie (2018)

Had ik 
toen maar 
die rust

en niet 
telkens zorgen

die overdreven
onzekerheid

van, 
"doe ik het goed?"

"waar leg ik de lat?'
en "hoe speel ik  
het klaar?"

Was ik toen
die ik nu ben maar. 



Annet

Pap (2018)

Ik denk
al steeds langer
dan een dag
niet aan jou

ik hoor
al steeds langer
je stem niet
in mij

maar ik merk
dat dat niet is
waar ik
je in vind

en ik weet
dat dat niet is
waar ik
je in zoek

maar in m'n bloed
en m'n adem,
m'n zweet en
m'n tranen

stroom je
door mij,
en vloeien
we samen.



Annet

Niels (februari 2018)

Ik kijk 
naar je handen,
de lijnen, het eelt,
ik herken
de vorm van je nagels
weer

om je mond
die de woorden zo lang
niet kon vormen,
en waaruit toch
klanken en zinnen
ontstonden

zie ik de jaren
die voorbij zijn 
gevlogen,
ontwaar ik het kind
dat ik beschermde, geleidde

Ik kijk naar je benen,
ze gingen je dragen,
al was ik de enige
die daarin geloofde

De man die 'k nu zie
is het kind al ontgroeid,
voor jou heeft enkel het heden zin.
Maar ik, ik ga door, onvermoeid 
want elk succes is weer een begin.   


Mama

Opnieuw (2017)

Opnieuw
uitvinden
wie ik ben

alle 
schillen
afgepeld

zoeken
naar 
de kern
  
huilen mag,
dat 
helpt.



Annet

Van was, zeep, water en tegels .... (2017)

"Wanneer halen jullie mijn oprit weer open?'
Het is donderdagochtend 07.15 uur en ik sta met mijn fiets aan de hand fris en fruitig bij de bouwkeet aan de overkant van mijn huis.
De mensen van de gemeente, wat heet, mijn collega's, zijn mijn ochtendbezoekjes ondertussen wel gewend. Elke dag als ik dezer dagen wakker word popt er wel een vraag op in mijn hoofd die ik dan op weg naar kantoor even bij de mensen van de keet neerleg. 
Immers, mijn straat wordt momenteel gereconstrueerd. Deze week zijn ze bezig oude leidingen te vervangen en dat valt ongelukkigerwijs samen met de dagen dat ik puin en stenen uit mijn ontmantelde achterplaatsje aan het afvoeren ben, terwijl ook de tegels voor het nieuw aan te leggen terras op het punt staan geleverd te worden. 
Ik moet er toch niet aan denken dat mijn oprit open ligt net op het moment dat er 50m2 terrastegel vanaf een dieplader moet worden uitgeladen. Zul je net zien dat ie dan onverrichter zake weer moet vertrekken. Dan ben ik nog verder van huis.
"Mevrouw, vandaag doen we nog niks bij u, maar morgenochtend vroeg gaan we de waterleiding vernieuwen.  Er staat al een wit kruis op uw oprit. Dat is de plek waar we beginnen te graven", aldus de man van de gemeente met de planning in de hand.  
"Oh.." zeg ik, "enne,  hoe lang gaat dat gegraaf duren? Ik krijg namelijk morgenmiddag mijn terrastegels, en dan moet de oprit wel bereikbaar zijn....". Ik voel de bui al heel voorzichtig hangen..... 
De man in het oranje hesje ziet het allemaal niet zo somber in. "Nah, ik denk wel dat dat dat gaat lukken....". 
Toch niet helemaal gerustgesteld fiets ik naar kantoor.
De volgende morgen, het is vrijdag, mijn vaste vrije dag, zet ik, om 06.20 uur  - volledig op de automatische piloot - mijn wasmachine aan. Als moeder van, sinds kort, 3 uitwonende kinderen, zijn 1 a 2 wasjes per week tegenwoordig voldoende. 
Dan spring ik onder de douche. Tijdens het inzepen realiseer ik me opeens dat het water er deze ochtend af gaat en ik sprint nat en nakend naar de bijkeuken, waar ik al glijdend over de gladde tegels de wasmachine bereik en op de stopknop druk. De trommel komt wiebelend tot stilstand en de kletsnatte was danst in het zeepwater. Tja, en nu?
Zo glad als een aal, met de net aangebrachte crèmespoeling nog druipend langs mijn nek trek ik de deur van de wasmachine open, laad het drijfnatte wasgoed op mijn onderarmen en sleep het doordrenkte en loodzware textiel zo goed en zo kwaad als het gaat naar het bad, met mijn blote voeten schaatsend door zeep, crèmespoeling en doucheschuim. Dan klieder ik het hele zwikkie met een doffe plons over de rand van het bad. Vervolgens duik ik nog maar even onder de douche en spoel schuim en crèmespoeling van me af.
Eenmaal aangekleed ga ik naar buiten om te kijken hoe ver het staat met het openbreken van de oprit.
Als ik de man met het oranje hesje op de stoep zie staan loop ik naar hem toe. "Nou, ik kon gelukkig nog net op tijd de wasmachine uitzetten vanmorgen" zeg ik. "Het was wel even een dingetje, maar het is gelukt. Wanneer mag ik trouwens de kraan vandaag weer gebruiken?" vraag ik hoopvol. 
De man in het oranje hesje kijkt op zijn horloge. 
"Oh, u kunt gewoon wassen hoor, we hebben even een klusje tussendoor aan de andere kant van de straat. Het water gaat er vanmiddag pas af. .."




Annet

Parasol perikelen (2017)

"Mama, heb je een parasol...?"
Sanne hangt met haar zwangere buik amechtig in een van de 'bankstellen'  en kijkt over het Sneekermeer. Het belooft een hete dag te worden en op ons streekje aan het talud van de Strandcamping drukt de een na de andere campingbuur zijn parasol in de grond, of timmert met veel kabaal een ijzeren poot in de harde bodem. Op het meer gaan de eerste watertoeristen voor anker en in de verte bij de pier wordt al luidruchtig gezwommen. 
Ik heb net een kopje koffie naast haar in het gras neergezet nadat ik het campingtafeltje heb ontruimd om plaats te maken voor het autopark van mijn kleinzoon.
James 'broemt' met auto's over het kleine campingtafeltje terwijl Pip schaduw zoekt onder de caravan en Niels in de voortent tv kijkt met het geluid net een tikkie te hard.
"Je gelooft het niet, maar ik heb een nieuwe parasol gekocht, helemaal geschikt voor hier, kan tegen een stootje, dikke buizen en een mega 'in de grond-timmer' poot", roep ik vanuit de caravan, waar ik net een pak koffiekoeken uit een kastje heb geplukt.  "Speciaal voor jou en oma Mieke", voeg ik er nog aan toe. "Ik ga hem dadelijk pakken!". 
Ik haast me om de koeken uit de delen en tover dan een in een oogwenk een grote lange plastic hoes met rits tevoorschijn met daarin een omvangrijke robuuste donkerblauwe parasol. "Had je niet gedacht he" , zeg ik nog triomfantelijk terwijl ik ga peuteren aan de hoes om het ritsje te pakken te krijgen. "Nee, ik dacht na die geknakte parasol van vorig jaar, dat je het vast was vergeten...." gniffelt zwanger bloedje.
Intussen heb ik de hoes los geritst en trek het zware gevaarte eruit. Het dichtgevouwen papiertje met de gebruiksaanwijzing valt op de grond. "Nou, het lijkt me niet dat we die nodig hebben..." klinkt er uit het bankstel. "Gewoon, 2 buizen in elkaar schroeven en hup in de poot, hoe moeilijk kan het zijn!", gaat zwanger bloedje verder. 
"Precies..... TWEE  buizen...", zeg ik en ik hou de plastic hoes nog eens goed op de kop en schud hem uit. Ik denk nog : "het zal toch niet...?"
"Je gaat me toch niet vertellen dat je een buis mist he mama....?" Sanne is met haar dikke buik met veel pijn en moeite opgestaan uit het bankstel en fronst haar voorhoofd terwijl ze naar de lege hoes koekeloert. Mijn gedachten worden blijkbaar gelezen...
We schudden, we kijken nog eens goed, we denken nog dat die ene buis in de hoes wellicht uitschuifbaar is...... Maar nee hoor, er zit geen beweging in. 
"Nou, das dan fraai!", brengt Sanne uit terwijl ze terug ploft op het bankstel, "vallen de mussen dood van het dak, zitten wij TOCH weer zonder parasol!" 
Nadat de buren ons hun schaduwdoek hebben aangeboden, komt Niels ook even poolshoogte nemen. "Waarom staat die nieuwe parasol nog niet.....?"
Als zijn zus hem vertelt wat er aan de hand is, loopt hij hoofdschuddend en in zichzelf mompelend weg. 
Ik vang alleen het veelzeggende woord, 'sukkel' op ......



Annet  

Lege nest syndroom (2017)

Het nest 
zo leeg
het hoofd
zo vol

van al
die jaren
met geluid

ik hoor
de lispeling
van stilte

ik fluister
woorden
voor me uit

maar als 
de kilte
me teveel wordt

en het laatste dons
me weer 
ontroert

ontkom ik niet
aan het besef

dat zo het leven 
is bedoeld. 




Annet

Auto's ...pffff... (2017)

"Mama, je rechter koplamp is kapot....!" liplees ik.
Niels staat met z'n herstelde voet in het zielige schijnsel van 1 enkele koplamp en gebaart naar de donkere hoek. 
Ja, nu zie ik het ook" zeg ik, terwijl ik mijn raampje laat zakken en tegelijkertijd de autodeur open. " Ja hoor, het is weer zover", draaien mijn raderen, "hopelijk wordt het verhelpen van dit euvel niet weer zo'n drama als een jaar geleden met die kekke paarse PT Cruiser die zo'n beetje helemaal gesloopt moest worden alvorens er 1 simpel lampje kon worden vervangen. 
Mijn ontmantelde bolide waarvan destijds zelfs een van de voorbanden moest worden verwijderd om bij een lampje te komen, staat mij nog helder voor de geest. En wat te denken van die 2 mannen van de automaterialenshop die uiteindelijk 5 uur lang bezig zijn geweest alvorens ze het hadden geflikt. Ik zie nog hun gefrustreerde bezwete gezichten en de open gehaalde handen voor me.
De vraag is nu, "durf ik het, een jaar na dato, aan om naar diezelfde autopief te gaan en met een onschuldige snuit te vragen of ze " EVEN een lampje willen verwisselen...?"
Ik besluit het er toch maar op te wagen. Immers, ik heb in de tussentijd, na het zoveelste peperdure akkefietje met mijn PT een ander karretje aangeschaft en het moet wel heel raar zijn als het wisselen van een simpel lampje ook bij deze auto weer urenlang gepiel en gemopper gaat opleveren. 
Als ik mijn auto aan de kade voor de winkel heb gezet, loop ik quasi nonchalant de automaterialenzaak in. 
Ik merk dat ik toch een beetje gespannen ben, want ik heb weinig tijd. Maar aangezien ik 's avonds nog weg moet zal ik toch echt een deugdelijke koplamp moeten hebben. 
Als ik voor de toonbank sta en een hap lucht neem om iemand te roepen, komt uit het magazijn een man aangelopen. Ik herken hem als degene wiens handen een jaar geleden na uren sleutelen tot bloedens toe waren opengehaald in de zoveelste poging mijn PT van een ieniemienie lampje te voorzien. Onze blikken kruisen elkaar.  Even is het stil in de winkel. Dan voel ik en binnenpretje opkomen. 
"Bent u die vrouw van die paarse PT cruiser....? Wij gaan van DIE AUTO GEEN lampje meer verwisselen!"
Als ik hem meetroon naar buiten en hij ziet mijn zwarte Mazda moeten we allebei gniffelen...

Annet

Allerpuurst (2017)

Toen de horizon
zo ver leek

en de wolken
grauwer, grauwst

en m'n rugzak 
steeds maar zwaarder

was m'n ziel 
het allerblauwst

gek dat als
de zaken keren

en je leven 
weer op koers

je 't warmst wordt
van die uren

zonder franje, 
allerpuurst.



Annet

Streef naar het echte (voor Niels, Sanne en Lucinde 1998 - 2017)

Laat deze wereld
je niet verwarren

kijk naar de
dingen zoals ze zijn

leer mensen kennen
achter al hun gezichten

voel echte liefde
beleef echte pijn

want alles lijkt
in dit heden zo anders

en apparaten bepalen
ons zijn

maar laat deze wereld
je niet verwarren

streef naar het echte  
en verwerp alle schijn.



Mama 

Ik mis je (Niels 2017)

Nu je zonder
mij bent

en de leegte 
van jou, 
mij beweegt

en weerkaatst
in de stilte

echoën mijn tranen 
in je kamer van toen

en de kale ruimte 
verstilt me.


Mama