Goed bericht (Lucinde 2015)

Mijn hoofd
voelt licht

mijn voeten
zweven

mijn hart
krijgt lucht

alles gaat
leven

ik wil 
weer vol

en me 
weer laven

te lang 
te leeg 

te veel 
gedragen.




Annet

Studio perikelen (Annet 2015)

"Nou mama, wat is dit nou weer?" 
Lucinde werpt een blik op onze altijd levendige keukentafel waar de meest uiteenlopende dingen liggen, die of nodig waren en niet werden opgeruimd, of niet nodig waren en zijn blijven liggen, of gewoon al dagen liggen te liggen. 
Dit keer valt haar iets bijzonders op. In een halve maan uitgespreid liggen een paar A-4tjes. Een fragment van een Nederlandse romantekst, een literair stuk van Harry Mulisch, wat gedichten in het Duits, Engels en Frans en een setje papieren met de nodige instructies van de Blindenbibliotheek in Sneek. 
"Nou ik dacht, dat lijkt me wel leuk om te doen, dus ik heb me aangemeld via de Vrijwilligerscentrale om boeken in te spreken", zeg ik terwijl ik de papieren op een stapeltje leg en aan de kant schuif om ruimte te maken voor de attributen van het avondeten. 
"Ik moet al die teksten hardop oefenen zodat de zinnen mooi lopen en de pauzes goed vallen. De bedoeling is dat ik boeken ga inspreken voor blinden en slechtzienden. Vrijdag heb ik een stemtest, dan wordt beoordeeld of mijn stem geschikt is. Als ik door de stemtest heen ben krijg ik een opleidinkje hoe ik me moet inleven in een verhaal of een gedicht en op wat voor manier ik dat het beste kan verwerken in mijn stem en de ritmes in de zinnen. Ik heb er echt zin in, eens wat anders" ratel ik enthousiast door. "En jullie vinden toch ook wel dat ik een duidelijke stem heb, of niet?"  
Lucinde en Niels kijken me aan met zo'n gezicht van "zij heeft ook weer wat hoor...". "Nou good luck" mompelt Lucinde en ze verdwijnt naar boven. Niels slentert terug naar zijn technisch lego en ik blijf alleen achter met de lappen tekst. Mijn enthousiasme kent geen grenzen. Ik kan niet wachten tot iedereen in bed ligt en Pip loom in zijn mand hangt. 
Als het eindelijk stil is in huis oefen ik me ongans op de teksten. Ik zie het al helemaal voor me, moeder achter de microfoon in een studiootje en lekker met teksten in de weer. Als ik last van mijn keel krijg, zo rond 23.00 uur, bel ik mijn moeder nog even voor de uitspraak van bepaalde godsdienstige namen. Tegen 01.00 uur ken ik praktisch elk fragment uit mijn hoofd. Ik val voldaan in een diepe slaap.
De volgende dag zorg ik dat ik op tijd bij de studio in Sneek ben. Een aardige technicus, die ik bij binnenkomst al vertel hoe leuk en spannend ik het vind, brengt mij naar het aangrenzende geluiddichte studiootje, wijst me op het lessenaartje, schenkt water uit een kan in een glas en schuift de microfoon op de juiste hoogte. Hij instrueert verder, "ik zit achter het glas aan de andere kant en geef je straks een teken dat je kunt beginnen. Dan start ik de band en ga jij gewoon lezen. Na elk fragment kun je even wat drinken." 
Ik lees voor volk en vaderland weg, steek tussentijds af en toe mijn duim op naar de man achter het glas. "Het ging heel goed" zegt ie na afloop als ik weer bij hem in het kantoortje zit. "Goeie articulatie, goeie uitspraak, ook in de vreemde talen, het kon nog wat langzamer, maar ik ben tevreden. Ik stuur de band op, want ik ga zelf natuurlijk niet over de stem. Volgende week krijg je de uitslag en kijken we verder" voegt ie er tenslotte aan toe". Ik groei een meter door de complimenten van Harrie de technicus. 
Een kleine week later peuter ik eindelijk zenuwachtig een brief van de Blindenbibliotheek uit de bus. 
Ik kan niet wachten tot ik binnen ben en scheur de envelop op de oprit al open. "Ik ben benieuwd wanneer ik kan beginnen" denk ik nog....."
Dan lees ik "We moeten u helaas teleurstellen. Het 'kraakje' in uw stem heeft hierbij de doorslag gegeven".
"Kraakt mijn stem??!" roep ik vervolgens nijdig onderaan de vide. 
"Nee, jij schreeuwt altijd!!", blèrt iemand geïrriteerd terug.    


Annet            

Mama's bloed (2015)

Niets mooier
dan het moederschap
de schoot die
hen het leven gaf

het hart dat 
altijd kwetsbaar klopt
het hoofd vol
zorgen dat nooit stopt 

de nachten 
met de stille traan
gedachten die
niet overgaan

toe wees maar rustig 
't komt wel goed
door jou stroomt altijd
mama's bloed.




Annet

Buddy Job (Lucinde 2015)

"Wat is je haar al mooi gegroeid!"
Job legt zijn hand op haar hoofd en kijkt in haar glunderende bruine ogen. "Je ziet er goed uit!".
Het is 18 juni 2015, twee dagen na haar sensationele Meet & Greet met One Direction in Denemarken. De adrenaline van de ontmoeting is nog lang niet uitgewerkt, het stuiteren gaat door, maar tegelijkertijd maken we ons op voor de eerste belangrijke check-up na drie maanden. 
We zijn gespannen en nog moe van de acht uur durende taxirit van Denemarken terug naar Heerenveen. De nacht was lang en rusteloos. Hoe ver weg lijken nu die drie onbezorgde dagen.     
Als we voor de MRI scan wat aan de vroege kant blijken te zijn, zegt Lucinde, "mama, zullen we even bij Job gaan kijken?"
Job, de goedlachse buddy van de afdeling Radiotherapie die aan haar werd gekoppeld toen in december vorig jaar na de chemo tot onze grote teleurstelling nog 14 bestralingen nodig bleken te zijn om de tumoren verder aan te pakken. Wekenlang reden we op en neer naar Groningen en was ze kind aan huis in de hermetisch afgesloten catacomben van het UMCG waar Job haar steevast opwachtte met een opbeurend praatje, een grapje en een vriendelijk woord. 
Als ze een slechte dag had zat ze als een zielig vogeltje stilletjes in de kleedkamer. Dan nam hij zwijgend haar kleding aan en begeleidde haar in haar eigen tempo naar de bestralingskamer. De ene keer liep ze zelf, de andere keer ondersteunde hij haar. Als het beter met haar ging vroeg hij naar One Direction en probeerde een glimlach op haar bleke gezicht te toveren.
Eenmaal in de bestralingskamer schoof hij haar dan zorgvuldig binnen de vastgestelde lijnen op de gladde plaat, legde haar pruik in een van de open kastjes en vleide tenslotte een warme deken over haar half ontklede lichaam zodat ze het tijdens de bestraling niet koud zou krijgen. Voordat we de steriele ruimte verlieten raakte hij dan altijd nog even zachtjes haar been aan en zei "als er wat is, hoef je alleen je hand op te steken, ik ben vlakbij". 
Het doet ons allebei wat als hij ruim 4 maanden na ons laatste bezoek op de afdeling Radiotherapie weer op ons af komt lopen.  In zijn ogen zie ik dat ook hij in een split second de film van toen terugdraait en het bleke zwakke meisje met de bruine pukkeltjes en het kale ronde bolletje weer op zijn netvlies heeft. 
Hij staat voor aandacht en zorgzaamheid in een periode die we nog druk bezig zijn te verwerken.
Als hij ons even later vergezelt naar de MRI afspraak vertelt Lucinde honderduit over haar ontmoeting met Harry. Ze lacht, ze straalt, ze schatert.
Bij het afscheid kijkt ie nog even naar haar korte koppie. 
"Je kunt altijd langskomen als je hier bent. Enne, die pruik heb je niet meer nodig!" 


Annet


  


    

Harry, my hero (Lucinde 2015)

Toen hij
je zag staan

en zijn armen
ontsloot

en jij
vol met 
tranen

het momentum
genoot

was daar 
geen beroemdheid

geen ster 
en geen faam

maar een jongen 
van twintig 

met mijn dochter
begaan. 





Annet  
  

Weemoed (pap 1930 - 2014)

 

We hebben 
gebekvecht
gestreden 
gemord

gelachen
gegierd 
en oneindig gebruld

de saamhorige jaren
waren 
te kort

die leegte in mij
wordt met weemoed
gevuld.





Annet

Puber van zestien (Lucinde 2015)

Puber van zestien
hipt rond in het nest
wil vliegen
wil zweven
en dan mee met de rest  

puber van zestien
nog zacht van het dons
ik heb je gevoed
met mijn vleugels behoed
je was veilig bij ons

puber van zestien
kijkt over de rand
nog eventjes wiegen
dan laat ik je vliegen
tot je fladdert en landt.





Mama