"Verlies, verwerking, vergankelijkheid en verantwoordelijkheden"
Vier levensaspecten die met me hebben gepingpongd de afgelopen maanden.
Alle zekerheden zegen ineen, alle vastigheden verschrompelden.
Aan het roer staan van het schip der zorgen en verantwoordelijkheden blijkt nu, weliswaar sluipend, zijn tol te hebben geëist. Daar waar eerder daadkracht overheerste bleef ik tobbend en besluiteloos in een vacuüm hangen, waar voorheen actie en reuring mijn bondgenoten waren, zoek ik nu de stilte op en roep ik de rust aan.
Ik wandelde als een zombie in de regen, ik leunde lusteloos tegen de wind en liet mijn zeilen los.
Maar vanmorgen merkte ik dat ik, langzaam maar zeker weer op koers raak. Ik heb mijn midzwaard laten zakken en ben niet meer op drift.
Mijn vaantje, dat zich tot voor kort tureluurs draaide komt weer vaker strak te staan en de zon piept steeds meer dan slechts mondjesmaat door de wolken.
Ik heb weer zin om de wind in mijn nekharen te voelen, de grootschoot over mijn knokkels te trekken en met mijn billen over het gangboord te hangen.
Mijn dek is weer spiegelend gezeemd, de fok staat bol en de protestvlag heb ik eindelijk uit het wand gehaald.
Wanneer ik mijn eerste boei ga ronden weet ik nog niet, voorlopig nog maar even genieten van het voordewindse rak.
Annet
We hebben
van 't leven
geproefd
met volle
teugen
genoten
en die zeven
stroeve
maanden
eind'lijk
achter ons
gesloten
je mooiste lach
heeft mij
verblind
ik las
de mei
in je gezicht
de fase is
voorbij
mijn kind
dat alles
was ontwricht.
Mama
Toen de nachten
het langst
en mijn wezen
vol angst
en het bed naast mij
huilde van pijn
toen je vuur
leek gedoofd
en mijn hart
was gekloofd
smeekte ik
je vervanger te zijn
Nu kijk ik je aan
en besef je bestaan
veel meer dan ik
ooit had gedacht
kom hef nu je glas
op alles wat was
want wij zijn verstrengeld
in kracht.
Mama
Wat is dat toch
voor modus
waarin ik
klem zit
elke dag
laat mij begrijpen
waar 't vandaan
komt
laat mij weer
reiken
naar een lach
ik ben slechts
wachtende
zo lijkt het
op het
volgende
moment
dat een
rampspoed weer
voorbijkomt
en al
het mooie
overstemt.
Annet
Waar ik kijk
zie ik verleden
door de wimpers
van mijn bron
en mijn innerlijk
bewoog
bij het knipperen
van de zon
toen ik droomde
dat ik vloog.
Annet
"Trek aaaaaan die fok, het is je moeder niet!!"
Ik hoor het je nog tegen me brullen als we tijdens een zeilwedstrijd met een windkracht 5 na het ronden van de boei het zoveelste kruisrak indoken.
Na een snelle overstag stond ik dan weer hoog boven je in de trapeze met blaren in mijn handen van het sjorren aan de fokkeschoot. Ik had wel eens voorzichtig aan je gevraagd of ik zeilhandschoentjes mocht, maar daar wilde je niks van weten. "Dat is voor mietjes!" was steevast je antwoord.
En terwijl jij fanatiek met de grootzeilschoot tussen je tanden en je voeten strak onder de hangbanden met je hoofd schuin omhoog naar het vaantje keek, loerde ik gespannen door het ruitje van de fok en lette op de boten om ons heen. We vochten tijdens zeilwedstrijden voor elke meter en spaarden elkaar niet. Het verbale geweld in de boot was in die jaren niet van de lucht.
Ik heb later wel eens gedacht dat jouw hardheid naar mij toe te verklaren zou zijn omdat ik niet de zoon was die jij graag had willen hebben, een groot verdriet waarover je vooral aan het einde van je leven, toen alle schillen wegvielen, vaak met me sprak. Wellicht heb je iets van hoe hij had moeten worden tijdens mijn groei naar adolescentie op mij geprojecteerd, wie zal het zeggen. Mocht dat zo zijn pap, dan neem ik het je niet kwalijk.
Feit blijft dat we naast een diepe verbondenheid ook tijden hebben gekend waarin er een gapende, bijna onoverkomelijke kloof tussen ons ontstond. Een kloof die we toch steeds weer wisten te overbruggen zodat we, zelfs na jaren van verkilling, elkaar toch weer vol liefde en overtuiging in de armen sloten. Zo was het hè pap, jij en ik.
Ik heb veel aan je gedacht de laatste maanden. Als ik langs je huis rij, heb ik nog steeds de neiging om even langs te wippen. In mijn woonkamer staan jouw spullen om me heen, maar het rare is pap, jouw ziel is eruit.
Niemand zal mij ooit nog "schattie" noemen.
Ik mis je.
En vandaag zou je jarig zijn.
Annet
In de maalstroom
van mijn leven
waar alles dendert,
bruist en trilt
heeft jouw
bijzondere bestaan
het mijne
eindelijk verstild.
Oma
