"Mijlpalen zijn er om bij stil te staan en gevierd te worden."
Deze stelling maakte onderdeel uit van mijn eigen opvoeding en ik heb op mijn beurt getracht mijn kinderen ermee groot te brengen.
Sommige mijlpalen staan voor afsluitmomenten, weer anderen luiden een nieuw begin in. Maar wat ze altijd met elkaar gemeen hebben is dat ze steevast gepaard gaan met emoties, en gevoelens van trots en overpeinzing. Vele mijlpalen passeerden inmiddels de revue, eerst in mijn eigen leven, en later in het leven van en met mijn kinderen.
Zo haalde Sanne zonder doublures haar VWO diploma en vatte ze het plan op om het ouderlijk huis in Heerenveen te verlaten en in Amsterdam te gaan studeren. Deze mijlpaal vierden we op haar verzoek met zijn tweetjes in Londen. Het waren mooie en memorabele dagen waarin ik symbolisch afscheid nam van het kind dat ik had grootgebracht en mijn hart opende voor de jong volwassene in wie ik alle vertrouwen had dat ze sterk genoeg zou zijn om haar eigen koers uit te zetten.
In maart 2015 kregen we in het UMCG te horen dat Lucinde na een loodzware strijd van ruim een half jaar een grote voorsprong had opgebouwd ten opzichte van de lymfklierkanker die haar te grazen had willen nemen. Wat waren we gelukkig en wat was het een mijlpaal. Toen ik haar vorig jaar vroeg hoe ze dit 'moment der momenten' wilde vieren, wist ik het antwoord eigenlijk al.
Immers, toen de 'nachtmerrie-diagnose' ons in september 2014 had murw gebeukt en wij na uitleg van het hele behandelplan woordeloos en verdwaasd in de leegte van elkaars ogen keken, kon ik alleen maar uitbrengen : "als alles achter de rug is, en je bent weer beter, wat zou je dan willen?" En toen antwoordde ze, met een blik waarin alles omsloten lag wat een moederhart doet bloeden : "mama, als ik beter word, wil ik heel graag met jou naar Londen". En ze werd beter en we gingen naar Londen en we vierden het leven.
En nu bereikt Niels een mijlpaal. Na jaren in vertwijfeling geleefd te hebben over hoe ik hem met zijn verstandelijke beperking een volwaardig leven kon laten leiden en tegelijkertijd een vangnet kon bieden dat hem zou beschermen en waarbinnen hij zou kunnen gedijen en groeien heb ik de juiste organisatie weten te vinden. Het voelde als thuiskomen. Het was weliswaar een lange, moeizame zoektocht, maar per slot van rekening gaat het om het resultaat. Met ingang van 17 mei a.s. verlaat ook Niels officieel het ouderlijk huis en gaat begeleid wonen op nog geen 15 minuten loopafstand.
Nadat ik hem eerst had uitgelegd wat een 'mijlpaal' is, hoefde hij voor deze ene keer niet eens lang na te denken toen ik hem vroeg hoe hij deze wilde vieren."Mama, ik wil al zo lang een Harry Potter reis maken. Mama, mag het? Ga je mee?"
Aldus gaat geschieden. Tussen alle verhuisperikelen door reizen Niels en ik a.s. donderdag 5 mei naar Londen voor een 'Magical Harry Potter Tour' en een paar dagen quality time samen.
Mijlpalen moet je vieren!
Annet
Vaste grond
onder de voeten
ruggengraat
weer opgericht
afgelopen
met geploeter
schaduwen voor
zon gezwicht.
Annet
Met de ogen
van dat kind
en het tere hart
van toen
is het beeld
nog onveranderd
kan ik 't
zo overdoen
met die ogen
wil ik kijken
jaren ouder
dan voorheen
en mijn hart
laat ik bewijzen
dat de liefde
nooit verdween.
Annet
Ik wil niets
hoeven missen
'k Wil houden
en beschutten
beschermen
en bewaren
nog zoveel
lange jaren
wat is dat
met een moeder
die drang
om te behoeden
en warmte
door te geven
daar kan ik
al voor leven.
Annet
Ik zal me steeds
blijven verbazen
en uitkijken
naar nieuwe paden
spreken als een
ander zwijgt
schrijven
over wat me drijft
pas als ik
alle paden ken
weet ik de weg
naar wie ik ben.
Annet
Nu alles
op zijn plaats
valt
en wolken
wijken of
over drijven
nu de stress
geleidelijk afkalft
kan ik me eindelijk
uit de houdgreep
bevrijden.
Annet
"We gaan een andere auto kopen jongens. Een waar ik me prettiger mee voel met de caravan."
De kogel is door de kerk. Het moet er dan toch maar van komen.
Als ik samen met mijn bloedjes die avond de weekboodschappen ga doen, voor deze keer even in mijn moeders rode autootje die toevallig vooraan op de oprit staat, achter de caravan en Al Capone, wurmt Lucinde zich tussen de naar voren geklapte stoel richting de achterbank en neemt Niels op de bijrijdersstoel plaats met de boodschappentassen en het opgevouwen krat op schoot.
Dan zal de chauffeur ook even gaan zitten. Echter, ik krijg met geen mogelijkheid de autostoel weer naar voren geschoven in de rijpositie. "Mammma, je bent ook zooooo onhandig! Aan de kant! Ik kom er weer uit!" en Lucinde vouwt zich, met een gezicht als een oorwurm, weer uit het autootje. Ik doe snokkelig een stap opzij en laat haar hannesen met de stoel. "Ik denk dat oma er geen olie in heeft gedaan, in de rails", zegt Niels met de tassen en het opgevouwen krat tussen zijn gezicht en de voorruit.
In huis staat Pip inmiddels luid blaffend op een van de leren stoelen voor het raam. Hij vraagt zich waarschijnlijk ook af waarom we nog steeds op de oprit staan. Niels, die geïrriteerd raakt door enerzijds het geblaf van de hond en anderzijds zijn eigen beknelde positie, gebaart druk naar het beest dat ie van de stoel af moet.
Ondertussen is de chauffeursstoel gaan schuiven op de rails, en kunnen we vertrekken. Lucinde heeft zich weer een weg gevochten naar de achterbank en de hond in huis houdt het blaffen voor gezien.
Na een uur met de scan boodschappen te hebben gedaan, want "mama dat moet je ook leren.." staan we met de volgeladen kar weer voor het autootje. "Hoe krijgen we dat er nu allemaal in?" zucht Niels, "er is niet genoeg ruimte voor de tassen en ons.
We halen de hoedenplank los, drukken en duwen een tas en een krat in het kofferbakje en proppen de andere tas op de bijrijdersstoel, in de gordel. Broer en zus hijsen zich tussen de naar voren geklapte stoelen door naar de achterbank en ik zit vorstelijk voorin.
"Mama, even 1 ding" begint Niels, als we eenmaal rijden. "Ik wil wel een normale auto, met ook deuren achter, want dit is niks!" Zijn zus zie ik in de achteruitkijkspiegel instemmend knikken.
Vanaf dat moment gaat het alleen nog maar over auto's. We zitten resp. met laptop, vaste computer en mobiele telefoon de hele automarkt op internet af te strunen.
Als we Niels maandagavond bij zijn voetbaltraining hebben afgezet, rijden Lucinde en ik zelfs stapvoets en spiedend door straten met geparkeerde auto's. "Mama, ze konden wel denken dat we auto's willen stelen". En terwijl ik op de achterliggers let, maakt Lucinde foto's van stilstaande auto's en onthoudt merken en types. "Mama, nog even terug, deze vind ik wel mooi, we hebben natuurlijk wel ruimte nodig, en niet van die klapstoelen, en we moeten de caravan ook kunnen trekken!" Eenmaal thuis worden de ingeprente merken ingetikt en vergeleken.
"Mama, doen andere mensen dat ook, als ze een auto willen kopen, gewoon door straten rijden en geparkeerde auto's bekijken?" wil Niels weten als ie naar bed gaat.
"Nou, ik denk het NIET Niels" antwoordt zijn zusje voor haar beurt. "Dat doet alleen mama....!"
Annet
