Harry, my hero (Lucinde 2015)

Toen hij
je zag staan

en zijn armen
ontsloot

en jij
vol met 
tranen

het momentum
genoot

was daar 
geen beroemdheid

geen ster 
en geen faam

maar een jongen 
van twintig 

met mijn dochter
begaan. 





Annet  
  

Weemoed (pap 1930 - 2014)

 

We hebben 
gebekvecht
gestreden 
gemord

gelachen
gegierd 
en oneindig gebruld

de saamhorige jaren
waren 
te kort

die leegte in mij
wordt met weemoed
gevuld.





Annet

Puber van zestien (Lucinde 2015)

Puber van zestien
hipt rond in het nest
wil vliegen
wil zweven
en dan mee met de rest  

puber van zestien
nog zacht van het dons
ik heb je gevoed
met mijn vleugels behoed
je was veilig bij ons

puber van zestien
kijkt over de rand
nog eventjes wiegen
dan laat ik je vliegen
tot je fladdert en landt.





Mama

Altijd wat (2015)

"Een beetje rust zou je geen kwaad doen, er is wel erg veel gebeurd hè, het afgelopen jaar".
De huisarts zit tegenover me. Het is dezelfde huisarts met wie mijn zusje en ik de laatste uren van mijn vader's leven hebben horen wegtikken. En dat schept een band. Elke keer als ik hem zie komen die intense momenten terug. We lezen ze in elkaars ogen, we voelen ze in de warme handdruk. Er gaat geen bezoek voorbij of hij haalt een van mijn vaders gevleugelde uitspraken aan, altijd gevolgd door "het was een bijzondere man". Zo ook dit keer.
Nadat ik met een receptje bij de apotheek wat tabletjes heb gehaald kruip ik meteen thuis enthousiast achter de computer en reserveer een sta-plaats voor de hele maand juni op mijn vertrouwde Strandcamping in Terhorne. Ja, ik heb er echt zin in.  
"Graag mijn vaste plekje aan het water, dan kan ik komen en gaan wanneer ik wil, want ik moet er even uit van de dokter" meld ik in mijn boekings mailtje.
Ik haal een hele bult ultra dikke tentrubbers en houten haringen bij de kampeerzaak verderop in de straat, schaf voor de meuk een oh zo handige schuurtent aan en zet samen met lief op de camping de hele handel, naar ons idee, orkaanvast, zodat ik vanaf dat moment elke mooie dag van de week een paar uurtjes de voorgeschreven rust kan omarmen aan de rand van het Sneekermeer.
Ik zie het in gedachten al helemaal voor me, boekje mee, muziekje, telefoon uit, kopje koffie, wie doet me wat. Na een paar uurtjes rij ik gewoon weer naar huis. Dat was tenminste het plan....
Echter, na het auto akkefietje in Groningen, met James, ging ik de week erna naar een plaatselijke garage, met de mededeling "dat mannetje van de Wegenwacht zei dat u even moest kijken naar de ventilator, want die hapert." Inmiddels zijn we ruim twee week verder en nog steeds heb ik mijn auto niet terug.
Rustmomenten heb ik nog niet veel gehad. Door de storm van vorige week is mijn spiksplinternieuwe schuurtent de eerste de beste dag al ingewaaid en ligt ie bij het naaiatelier van de kampeerzaak. Verder ben ik mijn caravan noodgedwongen maar als schuur gaan gebruiken, want waar moet ik anders met alle spullen uit de ingewaaide schuurtent heen? De open luifel is geen optie. 
Het hele rustgebeuren schiet totaal zijn doel voorbij. Als ik in Terhorne dezer dagen aankom met de leenauto, die ik de tweede week godzijdank mee kreeg, moet ik eerst polstokhoogspringen over de meuk in de caravan en alvorens ik ueberhaupt met een boekje zit ben ik dik een uur verder, gehavend aan benen en armen door het gewurm tussen de hoog opgestapelde, veelal scherpe spullen door. Het koffiezet apparaat is onbereikbaar geworden en het matras van de ligstoel is onvindbaar. Nee, rust is anders. 
De motor van mijn eigen auto is ondertussen, vergezeld van de verbale binnenkomer van de garagehouder "ik heb een beroerd bericht voor u"  helemaal uitelkaar gehaald, en na reparatie van het een en ander weer inelkaar gezet om vervolgens vandaag wederom op de slachtbank te worden gelegd want, "het is nog steeds niet goed, ik haal hem er weer uit, want u moet wel veilig op vakantie...".
"Gelukkig heb ik uw leenautootje nog" bracht ik gistermiddag na deze nieuwe onheilstijding met moeite uit. "Oh ja, dat is ook nog even een dingetje mevrouw, die moeten we morgenochtend om 08.30 uur trouwens weer terughebben.........".  
Hoezo, rust....... schiet mij maar lek!  


Annet

Ouder en kind (Lucinde 2015)

Ouder en kind
puur en volkomen

emotie verbindt
uitkomen van dromen

ouder en kind
maakt levenslang kwetsbaar

van zorgzaamheid blind
om het grote gevaar

ouder en kind
laat lachen en huilen
laat dansen en schuilen

vanaf het begin.




Annet 

Zon (James 2015)

In je ogen 
zie ik de zon

horizon
pak me zon

maak me
wakker zon

warm me
en omarm me
zon

verbaas me en
verwonder zon

die me raakt
waar niemand 
komen kon.




Oma

Zo begon het (Terhorne 1970 - 2015)

De kerkklok
de brug

de pier
en de poel

't eiland
de steiger

de praam
en de kroeg

het leidt
naar het hart 

van een vrouw
in de vijftig

die ooit
aan haar vader
een zeilboot vroeg.





Annet