Zondagavond, 23 augustus.
Ik bereik strompelend mijn bed, en kijk, zodra ik met mijn pijnlijke rug een goede houding heb aangenomen, gewoontegetrouw nog even op mijn telefoon.
Tot mijn grote schrik zie ik op "NU.nl" staan : "One Direction in 2016 uitelkaar". "Nee hè", denk ik, "dan hebben we mooi de poppen aan het dansen morgenochtend....". Ik zet mijn wekker en val na korte tijd in een onrustige slaap.
Maandagmorgen, 24 augustus, 7.30 uur.
Het huis is nog in diepe rust. Ik zet thee en merk een lichte siddering. Ik voel aan mijn klompen aan dat er wat gaat gebeuren.
Op zolder, Lucinde haar domein, klinkt een bonk van iemand die uit bed komt. "Nou, maak je borst maar nat, het tranendal gaat beginnen" denk ik bij mezelf. Ik zet me schrap en ben wakkerder dan ooit.
Ondertussen is Niels naar beneden komen sloffen. Hij begint zijn eerste koffie slurpje te nemen en kijkt nog wat lodderig naar zijn broodje kaas. Hij heeft geen flauw idee wat er in de lucht hangt. "Mammmaaaa, NOS Radio 1 belt me over een kwartier voor een interview! Wat moet ik zeggen??"
De beer is los! Lucinde is naar beneden komen zeilen en ijsbeert vervolgens door de kamer met haar telefoon in haar hand.
"Heb je het gehoord van One Direction?" vraag ik wat sukkelig wetende dat dit niet het goeie moment is, maar ja, daar hebben moeders als ik blijkbaar een handje van. "Mammmmaa, dat geloof je toch echt niet hè! JIJ gelooft ook alles! Dit komt van The Sun, die liegen maar wat. Het is echt niet waar en dat ga ik ze van de radio vertellen!" Ik trek me wijselijk terug in de keuken. Niels maalt door met zijn broodje en kijkt wat uit het raam.
De fan der fans heeft zich ondertussen teruggetrokken in de voorkamer en krijgt blijkbaar andermaal telefoon. Terwijl ik probeer mijn ochtendritueel te vervolgen stuitert ze de keuken weer in. "Mammma, dit was Q Music, die willen ook een interview bij Mattie en Wietze! Die bellen voor negenen!" Helemaal hyper gaat ze voor in de kamer zitten en knabbelt afwezig aan een boterhammetje met hagelslag. Haar medicijnen staan voor haar op tafel, maar ze heeft alleen maar aandacht voor haar telefoon. In de gauwigheid bel ik nog even met school en geef door dat "mijn dochter wat later komt wegens media verplichtingen". Als ik de telefoon neerleg moet ik om mezelf lachen. Niels wordt met de bus gehaald en Pip wordt naar de zolder van de garage gebonjourd, want stel dat ie door het gesprek heen blaft.
Als het interview met Radio 1 is uitgezonden, wachten we met de IPAd gespannen op de aankondiging op Q Music. "Mama, ze moeten er nu toch echt mee komen want het programma is zo afgelopen. Het is al 8.57 uur!" Als de reclame inzet, kijken we elkaar teleurgesteld aan. "Nou ja, zeker geen tijd meer voor gehad", mompelt ze en loopt terug naar de tafel voor haar medicijnen.
Op dat moment galmt het nieuws van 9 uur door de IPad. En wat schetst onze verbazing als we Lucinde haar stem horen direct na het One Direction nieuws item.
"Mammma, ze hebben me in het nieuws gepropt!" schreeuwt ze euforisch.
Ze straalt van oor tot oor en gaat met haar hand door haar nieuwe haardos.
We zijn weer op de goede weg.
Annet
"Wil je die zwarte veegjes boven mijn ooglid even wegpoetsen?'
vraag ik aan de jonge schoonheidsspecialiste terwijl ik achterover lig op haar relaxstoel en in de handspiegel naar mijn gezicht kijk. Ze heeft net mijn wimpers, die zij "afdakwimpers" noemt omdat ze kort zijn en recht naar voren staan en dus hopeloos zijn om te krullen en van verf te voorzien, getracht met een mascara borsteltje aan te tippen.
"Waar komen die veegjes eigenlijk zo snel vandaan?" wil ik weten.
"Nou ja, dat is uw leeftijd. Uw oogleden gaan hangen en dan krijg dat je dat als je mascara op hebt en je ogen opslaat" zegt ze voorzichtig, wetend dat ze een gevoelig onderwerp aansnijdt.
"Sjonge jonge wat een narigheid" mopper ik terwijl ik mezelf in de spiegel nog eens goed bekijk.
"De elasticiteit van uw huid valt me trouwens nog alleszins mee. Wat gebruikt u daar eigenlijk voor?" klinkt het nieuwsgierig boven mij.
"Nou dat durf ik niet eens te zeggen" gniffel ik. "Mijn dochters vinden mij een soort Wilma Flintstone, want ik heb gewoon zo'n blauw blik Nivea en daar klieder ik wat mee 's ochtends en 's avonds."
"Ach, ik denk dat ik gewoon nog veel collageen heb" zeg ik wijsneuzerig. "Verder ben ik niet zo van de foundation en andere bruinsels of smeerseltjes, ben ueberhaupt niet zo met uiterlijk bezig, dat laat ik liever aan mijn dochters en hun generatie over" snater ik door. "Sinds jaar en dag gebruik ik een oogpotloodje en wat bruine oogschaduw. Dat is het eigenlijk wel." Ze kijkt me aan alsof ik inderdaad uit het Stenen Tijdperk ben weggelopen.
Als ik weer overeind ben getakeld, mijn blouse strak heb getrokken en achter haar aan naar de balie loop om af te rekenen, schiet me opeens nog wat te binnen.
"Oh ja, en die frons tussen mijn ogen heb ik laten botoxen en toen nog filler erin laten spuiten."
Ik zie haar gezicht opklaren. Opeens tel ik weer mee.
Annet
Schoolboeken liggen kriskras over de vloer, rollen kaftpapier met de meest uiteenlopende beeltenissen staan geduldig te wachten tegen de boekenkast en een spiksplinternieuw etui in limoenkleur piept uit de plastic Hema-tas.
Felle etiketten schreeuwen me tegemoet, de nieuwe passer loert door het raampje van een smal kunststof bakje en de aanvankelijk maagdelijke agenda wordt ingewijd met spiegeltjes, knipsels en hedendaagse kreten.
Ik kan niet wachten om haar haastige voetstappen op de vide te horen, het gemopper over sokken die weer eens spoorloos zijn, het bakje muesli waar in de haast - want ja waarom zou je op tijd opstaan, "we wonen toch tegenover school!" - altijd een paar kruimels naast vallen en de druppels melk die ze steevast op de keukentafel lekt en die dan vervolgens zuchtend door mij met een vaatdoekje worden weggeveegd.
De badkamer die 's ochtends vroeg weer bezet is, het heen en weer schuiven en open en dicht klappen van make up doosjes op de wastafel, het kletterend op de grond vallen van de borstel en het föhnen van het haar...
Het "mama tot vanmiddag, ik heb een lange dag vandaag!"
Ik heb het zo gemist.
In de verte hoor ik grote groepen uitgelaten kinderen, bellend, lachend.
Het spandoek "wij gaan weer naar school" dat aan het begin van de straat vrolijk in de lucht danst, doet me eens temeer beseffen dat niets in het leven vanzelfsprekend is.
Even krijg ik het te kwaad.
Op het bureau onder de trap staat haar blonde pruik als stille getuige van andere tijden...
Annet
Ik dacht
de kamers
waren vol
de kamers
van mijn hart
de sleutels
waren
omgedraaid
daar kwam jij
op mijn pad
er zwaait opeens
een deur weer open
en jij gaat zomaar
naar mijn bron
terwijl ik dacht
dat ik vervuld was
raakt deze liefde
mij alom.
Oma
In mijn hoofd
tikt
een klok
waarop ik
moet leren
bouwen
in mijn hart
klinkt
een stem
die spreekt
van moed en vertrouwen
dus ik leg
steen voor steen
voor dat ene moment
dat iemand
ons zegt
dat je beter bent.
Mama
Hoe je praat
hoe je bent
hoe je kijkt
hoe je lacht
het heeft ons
al zoveel
bijzonders gebracht
en ook al ben je
zo anders
in tempo en geest
nooit ben ik op jou
minder trots
geweest.
Mama
Het moest er toch eens van komen.
Op mijn zolder staan, her en der verspreid, en soms hoog opgestapeld, slappe dozen, oude leren koffers en flets verkleurde tassen van buitenlandse komaf met spullen van mijn vader. Als ik de trap oploop en na 15 treden boven kom sluit ik even mijn ogen. Verbeeld ik het me nou of ruik ik op het overloopje de geur die bij mijn vader hoorde. Zijn spullen, zijn geur, nog steeds.
Uren en uren hebben mijn zusje en ik alles wat hier staat, voordat we het onder brachten in dozen en tassen, door onze handen laten gaan, maar toch voel ik de onbedwingbare behoefte om alles nog eens te bekijken, te betasten en herinneringen op te roepen, voordat ze misschien voor altijd wegebben.
Afscheid nemen kent vele fases.
Half achter een gordijn herken ik de zware houten kist waarin mijn vader zijn geliefde filmprojector bewaarde, samen met zijn meest dierbare films. Ik trek de kist aan de beugel met twee handen achter het gordijn vandaan en doe het deksel open.
Daar ligt in verweerd en korrelig schuimplastic een groot plat filmblik waarop staat 'trouwfilm Jan en Mieke'. Als ik het eruit neem zie ik eronder nog twee kleinere filmblikken. Daar staat in zijn charismatische handschrift resp. 'Geboorte Annette Wilma, haar eerste jaar' en 'Geboorte Valerie Etienne, haar eerste jaar'.
Terwijl ik melancholisch met de filmblikken in mijn handen op de grond zit, en er een hele wereld aan gedachten door me heen gaat, neem ik me voor de komende winter het oude projectiescherm, waarvan het hefmechanisme het in mijn jeugd al heeft begeven, naar beneden te halen, provisorisch te maken en een poging te doen de oude projector weer aan de praat te krijgen. Ik wil heel graag de oude films weer bekijken, samen met mijn zusje en onze kinderen. Ik wil niet vergeten.
Als de kist even later weer achter het gordijn staat valt mijn oog op een soort zwart fluwelen envelop die uit een van de dozen steekt. Die had ik nog niet eerder gezien. "Dit moet wel een kleinood zijn" schiet door mijn hoofd.
Terwijl ik voorzichtig op zoek ga naar de opening van deze bijzondere envelop dwarrelt er iets uit en valt voor mijn voeten op de grond. Het is een grote foto van mijn moeder. Achterop staat met potlood geschreven 'Mieke, verlovingstijd'.
En voor het eerst na al die jaren dat het knaagde van binnen voel ik me niet meer primair het kind van gescheiden ouders.
Eindelijk kan ik dat juk laten vallen.
Annet
