Het nest
zo leeg
het hoofd
zo vol
van al
die jaren
met geluid
ik hoor
de lispeling
van stilte
ik fluister
woorden
voor me uit
maar als
de kilte
me teveel wordt
en het laatste dons
me weer
ontroert
ontkom ik niet
aan het besef
dat zo het leven
is bedoeld.
Annet
"Mama, je rechter koplamp is kapot....!" liplees ik.
Niels staat met z'n herstelde voet in het zielige schijnsel van 1 enkele koplamp en gebaart naar de donkere hoek.
Ja, nu zie ik het ook" zeg ik, terwijl ik mijn raampje laat zakken en tegelijkertijd de autodeur open. " Ja hoor, het is weer zover", draaien mijn raderen, "hopelijk wordt het verhelpen van dit euvel niet weer zo'n drama als een jaar geleden met die kekke paarse PT Cruiser die zo'n beetje helemaal gesloopt moest worden alvorens er 1 simpel lampje kon worden vervangen.
Mijn ontmantelde bolide waarvan destijds zelfs een van de voorbanden moest worden verwijderd om bij een lampje te komen, staat mij nog helder voor de geest. En wat te denken van die 2 mannen van de automaterialenshop die uiteindelijk 5 uur lang bezig zijn geweest alvorens ze het hadden geflikt. Ik zie nog hun gefrustreerde bezwete gezichten en de open gehaalde handen voor me.
De vraag is nu, "durf ik het, een jaar na dato, aan om naar diezelfde autopief te gaan en met een onschuldige snuit te vragen of ze " EVEN een lampje willen verwisselen...?"
Ik besluit het er toch maar op te wagen. Immers, ik heb in de tussentijd, na het zoveelste peperdure akkefietje met mijn PT een ander karretje aangeschaft en het moet wel heel raar zijn als het wisselen van een simpel lampje ook bij deze auto weer urenlang gepiel en gemopper gaat opleveren.
Als ik mijn auto aan de kade voor de winkel heb gezet, loop ik quasi nonchalant de automaterialenzaak in.
Ik merk dat ik toch een beetje gespannen ben, want ik heb weinig tijd. Maar aangezien ik 's avonds nog weg moet zal ik toch echt een deugdelijke koplamp moeten hebben.
Als ik voor de toonbank sta en een hap lucht neem om iemand te roepen, komt uit het magazijn een man aangelopen. Ik herken hem als degene wiens handen een jaar geleden na uren sleutelen tot bloedens toe waren opengehaald in de zoveelste poging mijn PT van een ieniemienie lampje te voorzien. Onze blikken kruisen elkaar. Even is het stil in de winkel. Dan voel ik en binnenpretje opkomen.
"Bent u die vrouw van die paarse PT cruiser....? Wij gaan van DIE AUTO GEEN lampje meer verwisselen!"
Als ik hem meetroon naar buiten en hij ziet mijn zwarte Mazda moeten we allebei gniffelen...
Annet
Toen de horizon
zo ver leek
en de wolken
grauwer, grauwst
en m'n rugzak
steeds maar zwaarder
was m'n ziel
het allerblauwst
gek dat als
de zaken keren
en je leven
weer op koers
je 't warmst wordt
van die uren
zonder franje,
allerpuurst.
Annet
Laat deze wereld
je niet verwarren
kijk naar de
dingen zoals ze zijn
leer mensen kennen
achter al hun gezichten
voel echte liefde
beleef echte pijn
want alles lijkt
in dit heden zo anders
en apparaten bepalen
ons zijn
maar laat deze wereld
je niet verwarren
streef naar het echte
en verwerp alle schijn.
Mama
Nu je zonder
mij bent
en de leegte
van jou,
mij beweegt
en weerkaatst
in de stilte
echoën mijn tranen
in je kamer van toen
en de kale ruimte
verstilt me.
Mama
" Daag mama, ik zwaai zo meteen wel en dan bel ik je straks als ik naar bed ga.".
De achterklep van mijn auto slaat met een klap dicht en in de buitenspiegel zie ik hem lopen, in de ene hand zijn sporttas met voetbalspullen, in de andere hand een nog bevroren brood uit mijn vriezer.
Zwaaien lukt niet meer, hij heeft zijn handen vol. In m'n buitenspiegel zie ik dat hij het nog wel probeert, maar het brood valt op de grond en de sporttas raakt de trottoirband waardoor hijzelf ook bijna om tuimelt. Ik meen in het schijnsel van de straatlantaarn een vloek uit zijn mond te zien rollen als hij stuntelend met de elektronische sleutel de schuifdeur van het appartementencomplex bedient. Dan gaat ie naar binnen. Nu kan ik hem niet meer volgen.
Ik blijf in de auto voor de deur wachten. Ik weet dat hij zich met zijn bagage nu gewoontegetrouw gaat aanmelden in het kantoortje van de zorgverleners op de begane grond. Precies zoals we in maart vorig jaar hebben vastgelegd in het ondersteuningsplan, de basis van zijn nieuwe leven.
Niels kennende, sociaal dier als hij is, zal hij nog wel een praatje gaan maken met de mensen van het zorgsteunpunt en mij laten wortel schieten in het donker in de auto voor de deur. Want dat ik daar nog sta is hij al lang vergeten. Maar dat maakt me niet uit. Ik heb alle tijd.
Zo'n tien minuten later, zie ik vanuit de auto het licht in het rechter appartement op de eerste verdieping aangaan. Eerst dat van de gang en daarna ook de halogeenlampen in de woonkamer bij het raam. Ik zie zijn vertrouwde gestalte lopen in het appartement. Even later springt de televisie aan, er wordt gezapt en het beeld komt tot stilstand bij een voetbalwedstrijd, hoe kan het ook anders...
In gedachten zie ik hem de elektronische waxinelichtjes op zijn salontafel aanknippen en zijn hand een greep doen in de zak zoete apenkoppen op het aanrecht.
En al die tijd blijf ik wachten in het donker. M'n auto half op de stoep, half op de straat en m'n hoofd vol mijmeringen, flashbacks, hoogtepunten en dieptepunten, .... totdat hij eindelijk het gordijn opzij schuift en mij breed toezwaait ten teken dat alles goed is en ik naar huis kan gaan.
Houden van is loslaten.
Annet
Elke keer
als ik haar zie
neem ik haar op
in elke vezel
drink ik de
woorden
uit haar mond
zink ik mee
naar haar verleden
elke keer
als ik haar spreek
galmt elk woord
in mijn gedachten
draag ik al
heimwee in m'n hart
ben ik al pijn
aan het verzachten.
Annet
