"Hoi mama, zag je me?"
In het gezicht dat voor mijn autoraampje verschijnt neemt de 'baard in wording' een prominente plek in. En, eerlijk is eerlijk, hij ziet er ouder uit.
Ik zeg niet dat ik hem al een tijdje in 't vizier heb. Ook niet dat ik ongerust begon te worden omdat ie naar mijn idee langer onderweg was dan normaal. Hij hoeft niet te weten, hoe ik constant op m'n horloge kijk vanaf het moment dat hij telefonisch zijn wandeling naar huis heeft aangekondigd.
Ik ben trots op hem. Op hoe hij zich staande weet te houden vanaf 17 mei van dit jaar, in z'n eigen bedoeninkje. Op momenten dat ik de was kom brengen, of een boodschapje achter de deur zet waar ie zelf niet meer aan had gedacht, zie ik hem redderen. Dan is het "Mama, ik heb de vuile was allemaal in de wasmand gestopt, en de ramen op kantelstand gezet, wat jij zei, en voor morgen heb ik nog eten, en daarna niet meer, maar dat heb ik opgeschreven, kijk maar". En dan komt er een afgescheurd velletje lijntjespapier tevoorschijn waarop vreugdedansende letters een boodschappenlijstje vormen.
Tijdens mijn evaluatiegesprekken met de zorginstelling is inmiddels gebleken dat Niels het met iedereen goed kan vinden, en dat het in zijn opgeruimde appartement een zoete inval is voor de begeleiders van Team 1. Ze koken samen met hem, helpen hem z'n huis schoon te houden en spelen af en toe een potje poolbiljart in z'n hobbykamer. En geen avond is compleet als Niels niet zijn waxinelichtjes op batterijen aan heeft, want het is en blijft een gezelligheidsdier.
Als ik hem deze avond in m'n auto tegemoet rij zie ik hem in de verte al lopen. Op het trottoir, vlak langs de heggen en hekjes van de Parallelweg. Precies zoals hij het heeft geleerd door anderhalf jaar lang wekelijks deze route af te leggen. Ik heb m'n auto een zijstraatje in gereden en kan hem nog net zien terwijl hij de Schoolstraat oversteekt. Hij heeft geen idee dat ik om de hoek sta.
Terwijl ik naar hem kijk denk ik terug aan al die uren dat hij dit traject heeft leren dromen. Tegel voor tegel, hegje na hekje, seizoen na seizoen, om dit te kunnen. Voordat hij oversteekt loopt hij eerst een stukje de straat in, zodat ie goed zicht heeft op het verkeer van beide kanten, en loopt dan kaarsrecht naar de overkant van de straat. Bijna als een robot.
Als hij de andere kant bereikt heeft en zijn voeten de trottoirband raken, schiet ik even vol.
Dan verlaat ik het zijstraatje, rij hem tegemoet en prijs me gelukkig met wie hij is en hoe hij zich blijft ontwikkelen.
Annet
Tussen
vandaag
en morgen
liggen zeeën
nog
van tijd
raadsels
diep verborgen
redenen
en spijt
tussen
vandaag
en morgen
is de nacht
mijn poort
nader ik
het licht
als de ochtend
gloort.
Annet
Zoveel nog
om voor te gaan
zoveel deel
om van te zijn
nergens wil ik
lijnen trekken
grenzen zijn er
niet voor mij
waar mijn stroom
haar bedding heeft
grillig, groots,
genadeloos
komen al mijn
lijnen samen
't is het pad
waar ik voor koos.
Annet
Heerenveen calling Arnhem.
"Ja hai met mama, willen jullie het laatste weekend van augustus vrij houden?" De hoorn aan de andere kant stoort heel even en dan hoor ik mijn dochter zeggen "James, ama is aan de telefoon". "Amaaaaa!" klinkt het op de achtergrond. In gedachten zie ik zijn koppie voor me, met die blik in de ogen die ik zo herken van haar toen ze net zo klein was als hij. Het blijft fascinerend om je kind gespiegeld te zien in je kleinkind. Soms herken ik zomaar opeens een gebaartje, een oogopslag, de stand van zijn hoofdje. Dan voelt het alsof ik hem al kende voordat ie ueberhaupt was geboren. Het vertrouwde in hem en aan hem ontroert me, telkens weer.
"Wanneer is dat dan mama, en wat gaan we doen?" Sanne heeft blijkbaar James de telefoon ontfutseld en toont zich nieuwsgierig naar mijn plan.
"Het leek me gezellig om weer eens met z'n allen een lang weekend weg te gaan, dus ik heb een 8-persoonshuisje gehuurd op De Huttenheugte" antwoord ik enthousiast. En Oma Mieke gaat ook mee!"
Even is het stil, dan begint Sanne te praten. "Oh mama, dat vind ik leuk, net als vroeger! Jaaa, ik weet het nog mama, toen Niels en ik klein waren en papa er nog bij was dat we daar vaak heen gingen, en toen ben ik nog eens uitgegleden in het het tropisch zwembad en jij las ons elke avond voor uit Pinkeltje. Ik kan het me nog goed herinneren. En oma Mieke ging toen ook wel mee en 's avonds deden jullie de open haard aan en dan mochten we langer opblijven en dan deden we een spelletje met z'n allen." Terwijl zij spraakwatervalt denk ik terug aan al die keren, inmiddels ruim twintig jaar geleden, dat we met een volgepakte auto en twee kleine kinderen naar De Huttenheugte trokken voor heerlijke weekendjes en midweekjes. Waar blijft de tijd, en wat is er in de tussentijd niet allemaal gebeurd.
"Oh mama, ik heb er echt zin! Ik ga meteen vragen of Robert vrij wil nemen van zijn werk en ik maak dan wel een dag mijn lasagne specialiteit. En mama, neem jij de bolderkar mee voor James, en volgens mij hebben ze daar ook een kinderboerderij!"
Ik word blij van haar enthousiasme. "Nu moet ik neerleggen mama, want James moet in bad."
Even later belt mijn moeder. "Oh Annet, ik heb al even op m'n laptop gekeken, het kwam me allemaal nog bekend voor. Ik vind het zo'n leuk idee, alles komt weer boven. Ik verheug me er enorm op! Ik mag dan wel niet meer zo mobiel zijn als vroeger, ik geniet nu net zoveel als ik rustig op het terrasje zit en jullie om me heen heb".
De Huttenheugte, the next generation. Nog drie nachtjes slapen.
Annet
Zolang ik
je ken
verleg jij
mijn grens
want al
wat ik was
of had
willen zijn
is langzaam
gegroeid
naar een vorm
van geluk
die ik zonder
jouw zijn
nooit had
gekend.
Mama
"Mama, ik ga m'n baard laten staan!".
We vieren samen vakantie in Terhorne en Niels komt terug uit het washok.
Het is fijn om weer even met z'n tweetjes te zijn. Want ik mis hem en zijn vaste riedeltjes sinds hij het huis uit is. Zijn verhalen met de lange aanloop, zijn sport-weetjes die hij continu met me wilde delen, zijn "mama, hebben we nog wat lekkers?", en niet te vergeten zijn quasi betweterige houding richting Lucinde waarmee hij haar met grote regelmaat totaal over de rooie joeg. Dat alles, en meer, heb ik de afgelopen twee maanden gemist.
En nu, drie weken lang, heb ik hem weer even voor mezelf. En het voelt goed. Het geeft me rust dat ie even weer onder mijn vleugels kruipt, dat ik me gedurende drie weken niet meer dagelijks hoef af te vragen of ie misschien in zeven sloten tegelijk loopt en of de begeleiding wel zal signaleren als het niet goed met hem gaat. Al die muizenissen hebben zich de afgelopen tijd in m'n hoofd genesteld, en maalden daar, en maalden.
En nu opeens, hier aan de rand van het Sneekermeer, is die vermoeiende gedachtencarrousel in mijn hoofd tot stilstand gekomen, en kan ik eindelijk de wind weer horen, de golven die op het talud slaan, de koeien in de verte.
Ik merk aan hem dat ook hij zich moeiteloos en met zichtbaar plezier aanpast aan het oude patroon.
Terwijl het koffiezetapparaatje in de caravan pruttelt en het bed weer is omgebouwd tot tafel zie ik hem buiten keurig zijn handdoek over het wasrekje hangen met het washandje netjes ernaast. Zo is Niels, alles op orde, geen chaos, geen bende.
Hij neemt alle tijd om zijn toilettas weer in het kastje in de voortent te zetten en komt dan glunderend de caravan in waar ik zijn brood aan het smeren ben.
"Mama, vind je het goed? Maarten en Stefan hebben ook een baard en snor. Ik denk dat het bij mij best wel zal staan en ik zie er dan ook wat ouder uit, want dat wil ik graag. En mama, ...... dan krijg ik ook nog eens eerder verkering!" voegt hij er met een 'big smile' aan toe en laat zijn rechterhand triomfantelijk over de zachte zwarte haartjes onderaan zijn kin glijden.
Terwijl hij me met z'n liefste gezicht aankijkt zie ik in een flits opeens de man voor me die hij wil zijn.
"Ja hoor Niels, ik vind het een goed plan!"
Annet
Ik heb
de stilte
weer gevoeld
en tintels
dauw
geproefd
ik trad
weer binnen
in mezelf
en zag
hoe alles
is bedoeld.
Annet
