IJzel (2016)

De straten
stralen stilte uit

de wegen wijken 
voor het weer

de mens maakt 
eindelijk 
eens geen geluid

want de natuur 
is baas 
voor deze keer.





Annet

Heimwee naar die winters (2016)

Nu de ijzel het noorden van ons land in zijn greep houdt ben ik bij vlagen weer terug in de tijd.
Jaren zestig, Berkenlaan, Haren. Het knisperende lopen met mijn rode rubber laarzen over de vastgeplakte sneeuw, het geluid van vallende plakken sneeuw uit de zwaar beladen bomen om me heen.  De donkerblauwe duffelse jas met de grote koperkleurige knopen en de zachte vuurrode voering. Ik weet het nog allemaal als de dag van gisteren.
Het gelukzalige gevoel dat je overviel als je 's ochtends wakker werd en na het openschuiven van de gordijnen met je warme adem een 'kijkgaatje' maakte in de ijsbloemenlaag aan de binnenkant van je raam. En dan door dat openingetje zien dat de berkenbomen in de straat een witte waas hadden. En dat er op de Nieuwlandsweg, de straat achter ons, al een lange glijbaan was gemaakt waar de kinderen van Spijkerboor een voor een met de armen gespreid overheen gleden, dikke gebreide mutsen op en lange sjaals om die sierlijk achter hun aan wapperden.
De rookpluimen uit de schoorstenen, de warme ronde zwarte oliekachel bij ons in de keuken met het witte houten rekje ervoor, waar de geitenwollen sokken al overheen lagen, zodat je voeten al wat op temperatuur kwamen als je ze aandeed om ze vervolgens in de koude rubberlaarzen te steken.
Het glas hete kwast in de kantine van ijsbaan Scharlakenhof, waar je zo heerlijk je handen aan kon warmen nadat je op je schaatsen over de houten vloer was komen aan strompelen met je enkels zwalkend van links naar rechts. 
En als je dan weer was opgewarmd met een hele groep kinderen op de ijsbaan een lange rij vormen waarbij de voorste op volle snelheid ging schaatsen en dan af en toe een haakse bocht maakte en daarmee de sliert kinderen een enorme zwieper mee gaf zodat we met regelmaat gierend van het lachen over elkaar heen buitelden. 
De iglo's die we bouwden, het schaatsen op straat, de sneeuwballengevechten op het veldje voor het huis van Flip, de ijsklonters in de door mijn oma met veel liefde gebreide handschoenen, het met een hele rits aan elkaar geknoopte sleetjes achter een auto van een van de vaders, zwieren door de Berkenlaan.  Ach, er is zoveel. 
Het plezier van toen kan ik nog steeds in mijn aderen voelen kolken als ik terugdenk aan die heerlijke, onbezorgde koude witte winters.
De ijzel van de afgelopen dagen maakt me heel eventjes weer dat meisje van toen. 



Annet   

Zinvol (2016)

Op het pad 
dat ik ging

had plannen
geen zin

ik schakelde,
keerde

ik verloor
en ik leerde

ik denderde,
draafde

ik verkende
en schaafde

maar nu ik 
door rust

ben wakker
gekust

nu zie ik 
de zin

vanaf 
het begin.





Annet

Een wijze les (Lucinde 2015)

Donderdag 24 december 2015.
"Mammmaaaa, ik kan mijn oude telefoon verkopen op Marktplaats voor 225 euro!"
Lucinde schreeuwt euforisch vanaf haar open zolderkamer naar beneden. "Kom eerst maar naar mij toe, want ik heb last van mijn keel en ik wil mijn stem sparen" , App ik terug.
Nog geen minuut later verschijnt mijn jongste bloedje op haar sokken in de keuken en ploft met een rood hoofd op een stoel. 
"Ik weet het niet hoor, het is wel een erg hoge bieding" pruttel ik al roerend in de pannen. "Ik zou eerst nog maar even wachten met de verkoop, je hoort tegenwoordig zulke rare verhalen over internethandel". Mijn kritische reactie wordt beantwoord met een lelijk gezicht. "Mama, hij biedt wel honderd euro meer dan die anderen, dat geld kan ik dan mooi besteden in Londen". De dollartekens schitteren in haar ogen. Mijn onderbuik gevoel daarentegen verontrust me.
Nadat ze alles in de strijd heeft gegooid om mij te overtuigen van de veiligheid van Pay Pal en ik desondanks mijn twijfels houd, gooit mijn puber het over een andere boeg "mama maak je toch niet zo druk, het is uiteindelijk wel MIJN telefoon..!" en besluit ze toch op het extreem hoge bod in te gaan. 
Er volgt een emailwisseling met de koper. "Ja mama, ik weet wel dat ie slecht Engels schrijft, maar ik snap heus wel wat hij bedoelt.." zegt ze als ik een vluchtige blik werp op de 'houtje-touwtje' emails waarmee ze ten bewijze van haar gouden deal triomfantelijk voor mijn neus zwaait.
Dan pakt ze het kleinood keurig in een doosje, plakt het goed vast en vertelt mij en passant dat het pakketje naar Duitsland moet worden verzonden.
Na afgifte op het postkantoor krijgt ze, eenmaal weer thuis, via Pay Pal instructies over het doormailen van het track & trace nummer aan de koper. 
Als het avondeten achter de rug is begint de stemming bij mijn jongste bloedje wat te kenteren. "Mama, ik heb het geld nog steeds niet, en ik zie nu opeens dat het geld naar een heel ander emailadres gaat, en hij mailt me ook niet eens terug om te zeggen waarom het geld er nog steeds niet is, en wie die persoon is van wie dat andere emailadres is....." 
Ik zie de paniek in haar ogen. Het zelfvertrouwen dat een paar uur daarvoor van haar afspatte is in 1 klap weg. Voor mij staat een zielig vogeltje. "Mama, ik denk niet dat hij nog gaat betalen, het duurt veel te lang, en nu ben ik mijn telefoon ook nog kwijt!" Door haar tranen heen zie ik boosheid en onmacht. De waarheid begint in alle hevigheid tot haar door te dringen."Mammmmaaa, ik ben opgelicht. Die Pay Pal mailtjes waren nep!"
Die avond begin ik te bellen. Post.nl, hun Duitse collega's, en de politie. Ik vertel het verhaal telkens weer, hang tijden in de wacht, en word van het kastje naar de muur gestuurd. De zondag na Kerst herhaal ik de hele bel-exercitie nog een keer, echter wederom tevergeefs. 
Tijdens de aangifte bij de politie wordt alle hoop op een goede afloop de grond ingeboord : "dat pakketje kunt u niet meer stoppen." Het enige goede nieuws op dat moment is dat er door tussenkomst van de kerstdagen wellicht tijdwinst is geboekt, aangezien ik tijdens het zoveelste telefoontje aan post.nl te horen krijg dat het pakketje zich nog steeds in Nederland bevindt. Stoppen of onderscheppen kan volgens hen echter niet meer. 
Dinsdagmorgen voor dag en dauw doe ik een laatste ultieme poging om via de backoffice van post.nl ervoor te zorgen dat het pakketje in Duitsland geblokkeerd wordt en niet aan de geadresseerde wordt overhandigd. 
Dinsdagavond krijgen we bij intikken van het track & trace nummer tot onze grote opluchting opeens een afwijkende melding "verzending niet meer beschikbaar". De volgende ochtend komt het verlossende mailtje : "uw zending is met succes onderschept en onderweg terug naar Heerenveen."   
Groot groeien is een lange weg.....      


Annet

    

Lucinde 17 jaar (31-12-1998)

En elke dag
als jij verjaart

weet ik nog
hoe 'k je heb gebaard

voel ik je lijfje
ruik je huid

herinner ik me
elk geluid

ik was de veertig 
gepasseerd

bang dat ik alles 
was verleerd

maar toen 'k  je 
in mijn armen wiegde

werd ik overspoeld
met liefde.




Mama

Symboliek (2015)

Op de dagen 
van het jaar

als we gaan
richting de lijn

als het oude jaar
verdort

en het nieuwe 
bijna rijp

stemt de drempel
melancholisch

tel ik wie 
er niet meer zijn

en beleef ik
haast symbolisch

weer het afscheid
en de pijn.





Annet

Een strijd en een herrijzenis rijker (Lucinde 2015)

"Mama, we gaan een dag naar Londen!" Lucinde dendert de trap af.
"Wie, 'we'?", vraag ik snokkelig. "En hoe ga je er dan heen?" vraag ik door. "Nou, met zijn drieën, en we nemen eerst de bus en dan pakken we de boot. "Eén dag? Hoe ga je dat dan doen?" Ik neem haar op van top tot teen. Ze glundert. "Mammmmaa, gewoon, 's avonds opstappen in de bus en dan over met de boot en dan komen we de volgende dag 's ochtends met de bus aan in Londen. En dan 's avonds weer terug. Leuk toch? Hebben we de hele dag om te winkelen. Kost maar 40 euro!"
"Ik word al moe als ik er aan denk" breng ik uit. "En waar stappen jullie op?"
"Nou ja, dat is nog even een dingetje mama, Julia werkt tot 20.00 uur en de bus vertrekt uit Almere om 21.30 uur. Dat redden we niet met de trein vanuit Heerenveen..... maar daar vinden we wel iets op hoor..".
Mijn jongste bloedje staat voor mijn neus te stuiteren en te spraakwatervallen. Het is mooi om te zien dat haar energie terug is. Een jaar geleden zat ze nog in een rolstoel, moest ik haar tillen, en voeren, hadden we meer slechte dagen dan goede. 
Ik ben dankbaar voor elke lach die ik van haar krijg. Er gaat geen dag voorbij of ze laat me trots haar nieuwe dikke haardos voelen. Het litteken bij haar hals, waar haar VAP heeft gezeten, en dat nu zo mooi herstelt, doet me bij tijd en wijle, terugdenken aan de perioden van chemokuren en bestralingen. Vooral 's ochtends, als ze in haar wijde nachthemd in de keuken langs me loopt. 
Zelfs als ze zich tegenwoordig bij vlagen als opstandige puber gedraagt, merk ik dat op mijn netvlies in veel gevallen nog steeds dat hoopje hulpeloze afhankelijkheid gebrand staat, dat ze was toen ze me nodig had. Het lijkt allemaal nog zo akelig dichtbij en pijnlijk vers. 
De tijd zal het leren wanneer dat beeld, dat me nu nog te vaak achtervolgt en me zomaar ineens van mijn stuk kan brengen, naar de achtergrond verdwijnt om definitief plaats te maken voor dat van de jong volwassen vrouw die ze in sneltreinvaart geworden is. Een strijd en een herrijzenis rijker. 
Ik gun haar dit leven met heel mijn hart. 




Annet