Levenslied (2015)

Van binnen
danst nog 
zoveel kind
in mij

van binnen
voel ik mij 
nog lang
niet oud

maar rimpels
zingen zacht
hun droef
refrein

van mijn 
levensboek
dat zich 
ontvouwt.





Annet 

De nacht (2015)

In de omarming
van de nacht

geef ik
me gewonnen

verlies ik
al mijn kracht

mijn tranen
zijn begonnen

in de troosting
van de nacht

vervagen
al mijn kleuren

geen vragen
en geen zeuren

waar rust is
wat mij wacht.



Annet

Traan van licht (2015)

Traan van
licht

glinstering
in de zon

regendrup 
van geluk

je tintelt weer
op mijn tong.





Annet

Logeerpartij (James 2015)

"Mama, enne hij hoeft niet zijn hele groentehapje op te eten hoor. Kijk maar hoeveel ie wil".
Sanne zwaait met een groot volgeschreven vel papier voor mijn neus. Nadat ze heeft verteld dat daar alle "verzorginstructies" op staan voor de logeerpartij en we ze stuk voor stuk uitgebreid hebben doorgenomen, laat ze me de inhoud van de koffer met spulletjes zien. 
Ik kijk mijn ogen uit. Op keurige rijtjes liggen stapeltjes rompertjes, broekjes, truitjes, slabbetjes enz. 
Als ze me even later streng toespreekt  met "mama let nou op, ik vertel het maar 1 keer, ik weet nl hoe onhandig je bent...." en me vervolgens het in- en uitklappen van de ultramoderne kinderwagen laat zien kan ik niet nalaten sukkelig te melden dat "dat bij die van mij vroeger een stuk eenvoudiger ging" , hetgeen een frons en een "pfff, heb je haar weer-gezicht" bij dochterlief teweeg brengt. 
"Het komt wel goed, Sanne, een baby verzorgen verleer je niet. Ga jij van de week nou maar met je scriptie bezig, James is in goede handen." 
Het is ontroerend om de grote verandering te zien, die mijn dochter, die nu ook mama is, in sneltreinvaart doormaakt. De puber van weleer, de vrolijke studente die geen feestje aan zich voorbij liet gaan en overal en nergens haar enthousiaste, chaotische persoonlijkheid nadrukkelijk liet gelden heeft plaatsgemaakt voor het moederdier, lief, verzorgend, verantwoordelijk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het chaotische nog af en toe de kop opsteekt, zoals bleek tijdens een van haar eerste bezoekjes als mama aan Heerenveen. Nadat ze met haar hele karavaan de woonkamer was binnengestormd en her en der spullen had neergepoot slaakte ze een enorme zucht. "Nee hè, ben ik de luiers en de melk vergeten! Ik dacht al tijdens het inpakken, mis ik niet wat, maar ik wist niet zo gauw wat..." Sanne ten voeten uit. 
Maar nu is James een paar dagen bij ons.
Vanaf het moment dat de jonge ouders de oprit zijn afgereden kwam de 'baby-zorgmachine' die 16 jaar voor het laatst had gedraaid weer moeiteloos op gang. Er werd gevoed, gebadderd, gezongen en gespeeld. Flesjes en spenen werden uitgekookt en luiers werden verschoond. Wat genoot ik van de lachjes, de gekke fronsjes, de grijpvingers en de kliedermondjes. 
Na 16 jaar weer een baby voeden, en dan als het flesje leeg is het warme tevreden lijfje van dit mini mensje in mijn armen te voelen, heeft, na alles wat er is gebeurd, een magisch therapeutische uitwerking op mij.



Annet

Sanne (1991 - 2015)

24 
ben je nu

mijn lentekind
mijn wervelwind

de nachten
van het overhoren
het wachten
tot het ochtendgloren

alles heb ik 
opgeslagen
alles zal ik
bij me dragen

momenten
en herinneringen
zullen blijvend
mij omringen.




Mama

Verbondenheid (Valerie 2015)

"We komen er aan! We rijden al bij Joure!"
10.350 kilometer van elkaar verwijderd, 12 uur vliegen en een half jaar nadat we de onheilstijding over Lucinde haar ziekte hebben gekregen, zien we elkaar eindelijk weer. 
Na al die jaren dat we nu al gescheiden levens leiden en we gewend zijn elkaar altijd langere periodes niet te zien, ervoer ik dit keer een allesomvattend en intens gemis, iets wat ik nooit eerder heb gevoeld. Ik realiseerde me dat zij als geen ander deel uitmaakt van mijn fundament, zij is de steen die naast de mijne ligt, wij horen bij elkaar, wij lijden samen pijn en beleven elkaars vreugde.
De lange omhelzing die op de oprit volgt, nadat ze zich uit het kleine zwarte huurautootje heeft gewurmd, toont de innige verbondenheid die geen woorden nodig heeft. Twee zussen, twee werelden, 1 emotie. 
Zes maanden lang leefden we op Appjes, hielden we ons vast aan elkaars getypte woorden. Balanceerden we tussen hoop en vrees, elk aan onze eigen kant van de wereld.  Door het tijdsverschil van 7 uur vloeiden de afgelopen maanden in de zeer vroege Nederlandse ochtend, als de maan nog de nacht domineerde, steevast de eerste korte zinnen richting Kuala Lumpur. "Ze heeft goed geslapen, nee geen pijn vannacht". "Ja, ik hou het nog wel vol". "Nee, je hoeft niet te komen, jij bent daar nodig."
In de duisternis van mijn slaapkamer, als ik geen rust meer kon vinden en ik wist dat haar dag al lang was begonnen tikte ik mijn vingers krom op het kleine toetsenbord van mijn telefoon en wachtte na elk bericht op het minuscuul  knipperende blauwe lampje ten teken van een terugbericht. 
Zo waren wij zes maanden lang één op 10.350 kilometer van elkaar, zo lazen wij elkaars tranen tussen de regels door, waren we elke dag toch even samen en konden we onze hoop, angsten en onmacht dagelijks delen.
En nu is ze er dan echt, kan ik haar voelen, en met haar zijn, ook al is het nog zo kort. We lachen de tranen weg, maken onze vertrouwde grapjes, gieren om oude anekdotes en genieten volop met de kinderen erbij. 
"En morgen gaan we naar James!" glundert ze, nippend aan haar tweede glaasje wijn.
Als Lucinde even later haar pruik afzet en trots haar nieuwe haar showt legt dat een warme deken over ons allen.

Annet   

Bedding (2015)

Zo vaak
mijn bedding
al verlegd

in zon 
en schaduw
me gebaad

en toch
vindt alles 
steeds zijn weg

hoe of
mijn stroom 
ook gaat.




Annet